Dhjetor - 11 - E Martë

Perëndia i lavdisë iu shfaq Abrahamit, atit tonë, kur ai ishte në Mesopotami, ... dhe i tha: «Dil prej vendit tënd e prej farefisit tënd dhe shko në vendin që unë do të të tregoj.»
Veprat e Apostujve 7,2-3

Abrahami, patriarku i Izraelit, përjetoi diçka të veçantë me Perëndinë. Deri atëherë ai nuk e kishte njohur Atë personalisht. Njohuritë që duhej të ketë pasur për Perëndinë, duhet të kenë qenë të pakta. Kjo e bën atë të ngjashëm me njerëzit e ditëve tona; por kjo është e vërtetë edhe në një drejtim tjetër: kushtet në të cilat jetonte ai, ishin relativisht të sigurta në një nga qytetet më të famshme të antikitetit. Gërmimet e kohëve të fundit na kanë dhënë një pamje të saktë të standardit kulturor të Urit të kaldeasve

Pse duhej një njeri si Abrahami të largohej nga një mjedis i tillë i begatë dhe nga të afërmit për të bërë një jetë shtegtare? Mund të përpiqemi, gjithashtu, t’i përgjigjemi kësaj pyetjeje: Pse kërkon Perëndia prej nesh që të heqim dorë nga mjedisi ynë mëkatar me gjithë lidhjet e tij? Dy pyetjet janë të lidhura me njëra-tjetrën. Kur Perëndia na thërret, ne nuk mund të vazhdojmë të mbajmë opinionet dhe dëshirat tona. Një thirrje e tillë nuk është thjesht çështje nderi; ajo ka të bëjë gjithmonë me çështje thelbësore.

Abrahami u orvat të ecte me Perëndinë. Sigu­risht që ai pati vështirësitë e veta dhe disa prej ndalesave që bëri, nuk e ndihmuan; ai ishte njeri si ne të gjithë! Megjithatë, një gjë është e sigurt: Abrahami nuk do të ishte larguar nga mëmë­dheu pa një arsye të fortë. Perëndia e kishte thirrur kur shfaqi lavdinë e Tij, dhe kjo premtonte bekime që ua kalonin përparësive tokësore. Kjo i dha Abrahamit gëzim dhe paqe të brendshme. Shembullin e tij e kanë ndjekur shumë veta në këtë drejtim. Një jetë e bërë me Perëndinë do të thotë përmbushje të vërtetë.