Qershor - 28 - E Mërkurë

Nuk duam që të jeni në mosdije përsa u përket atyre që fl enë, që të mos trishtoheni si të tjerët që nuk kanë shpresë.
1 Selanikasve 4:13

Një çift misionar në Guinenë e Re kishte katër fëmijë. Ata i konsideronin fëmijët si dhuratë e vyer nga Perëndia. Tre më të mëdhe njt të ishin në shkollë në Europë; më i vogli, i cili ishte me prin dërit, vdiq papritur në moshën njëvjeçare.

Sigurisht që agonia e prindërve ishte e thellë. Me zemrën të rënduar, babai fi lloi të bënte një arkivol të vogël. Tek bënte këtë, lotët i der dheshin mbi drurin e arkivolit. Një vendës që e pa, i tha: «Duhet të jesh shumë i hidhëruar.» «Po, jam!» «Atëherë do të na lësh së shpejti e do të kthehesh në shtëpi.» «Jo, do të qëndroj këtu.» «Po fëmijët e tjerë?» «Ata janë të sigurt në duart e mira të Perëndisë.» Vendësi tundi kokën i habitur dhe tha: «Ju të krishterët jeni njerëz të mahnitëshëm; ju mund të shihni përtej horizontit.»

Kjo i bëri përshtypje misionarit. Ai kishte kohë që kërkonte një fj alë në gjuhën vendëse që të përkthente fj alën «shpresë». Ai kishte përdorur gjithmonë fj alën «pritje». Tani e kishte të qartë: shpresa do të thoshte «të shihje përtej horizontit». Kjo e lehtësoi shumë.

Shpresa e bën të qartë dallimin midis një të krishteri të vërtetë dhe njerëzve të tjerë. Kush nuk ka marrëdhënie me Perëndinë, nuk sheh përtej horizontit. Përmes besimit, i krishteri sheh përtej atij. Fjala e Perëndisë dhe premtimet e Zotit e ngrejnë shikimin e tij përmbi sferën e së dukshmes dhe i japin atij mundësinë të kapen fort tek ajo që i tregon besimi. Kjo është, gjithashtu, themeli i gjithë ngushëllimit.